نهراسانده و از شمشير نترسانده است ، كه من به خداى خود يقين دارم و در دين خود هيچ شبهه‌اى ندارم . امام ( ع ) براى دفاع از حق و از بين بردن عوامل شرك ونفاق كه در راه پيشرفت اسلام قد علم كرده‌اند ، از كثرت دشمن و قدرت و توان نظامى آنها هيچ بيمى به خود راه نمىدهد و باعشق به لقاء پروردگار و اعتقاد به ثواب و پاداش الهى ، با بصيرت و آگاهى كامل ، در اوج اقتدار و شجاعت براى مقابله با انبوه سپاه معاويه اعلام آمادگى مىكند و مىفرمايد : « انّى وَ اللَّهِ لَوْ لَقيتُهُمْ واجداً وَهُمْ طِلاعُ الْارْضِ كُلّها ما بالَيْتُ وَلا اسْتَوحَشْتُ . وَ انّى مِنْ ضَلَالِهِمُ الّذى هُمْ فيهِ وَ الْهُدىَ الّذى انا عَلَيْهِ ، لَعَلى بَصيرةٍ مِنْ نَفْسى وَ يَقينٍ مِنْ ربّى » « 1 » ؛ به خدا سوگند اگر به تنهايى در برابر انبوه دشمن كه سرتاسر زمين را پر كرده باشند ، بايستم ؛ هرگز به خود بيم ندهم و از آنها احساس وحشت نكنم كه از گمراهى آنان و هدايت و رستگارى خويش ، از ناحيه خودم بصيرت و از جانب پروردگار يقين كامل دارم . حضرت على ( ع ) پس از جنگ نهروان و سركوب كردن خوارج ، در يكى از خطبه‌هايش از فضيلت و پايمردى خود سخن مىگويد و پيشتازى خود را در دفاع از دين رسول خدا ( ص ) در سخت‌ترين شرايط ، كه ديگران خموشى گزيده بودند و در حالت وقوف و سكوت بسر مىبردند ، بيان داشته و مىفرمايد : « فَقُمْتُ بِاْلأَمْرِ حينَ فَشِلُوا . وَ تَطَلَّعْتُ حينَ تَقَبَّعُوا وَ نَطَقْتُ حينَ تَعْتَعُوا . وَ مَضَيْتُ بِنُورِ اللَّهِ حينَ وَقَفُوا . وَ كُنْتُ أَخْفَضَهُمْ صَوْتاً وَ أَعْلاهُمْ فَوْتاً . فَطِرْتُ بِعِنانِها وَاسْتَبْدَدْتُ بِرِهانِها . كَالْجَبَلِ لا تُحَرِّكُهُ الْقَوَاصِفُ وَلا تُزيلُهُ الْعَواصِفُ . . . » « 2 » ؛ آنگاه كه همه سستى ورزيدند به كار پرداختم و آنگاه كه همه پنهان شدند ، خود را آشكار ساختم ، و آنگاه كه همه در گفتار ماندند با قاطعيت و روشنى سخن گفتم و آنگاه كه همه ايستادند به نور خدا در راه تاختم . فريادم از ديگران فروتر و مقام و مرتبه‌ام از اين و آن برتر

--> ( 1 ) . همان ، نامه 62 . ( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 37 .